خیلی از ما ها کسلی و بی حالی و خواب آلودگی خودمون رو تو ماه رمضان به شرایط روزه داری مربوط می دونیم. تا دو روز دیگه ماه رمضون هم تموم میشه . بعد از ماه رمضون تغییر خاصی به وجود نمیاد. فقط مدت زمان صبحانه و نهار و شام خوردن و بی حالی های بعد غذا خوردن ها به دغدغه هامون اضافه میشه. یه بار دیگه روزگار به ما ثابت میکنه اونچیزی که باید تغییر کنه خود ماییم و نه شرایط. باشد تا پند بگیریم ...

دو روز است حرص به خواندن و یادگرفتن موضوعات تازه شده است پتکی که کوبیده شده توی سرم. جمجمه ام را شکافته و به مغزم رسیده. او را هم بی نصیب نگذاشته و تا نیمه فرو رفته است. کسان در این شرایط می میرند اما من زنده ام و سرم به شدت تیر می کشد. باید مرا به تخت ببندند تا به سراغ خواندن موضوعی تازه نروم. ماد

دو سه روز اخیر به این موضوع فکر می کردم که در حال حاضر چه اتفاقی برای من خوشایند تر است؟ اصلا وقت مناجات با پروردگار از او چه چیزی بخواهم؟ نداشتن هدف یا لااقل واضح نبودن آن منشاء این نوع از دغدغه هاست. درست است که برای امسالم اهدافی را تعیین کرده ام اما نقش این اهداف در پازل زندگی من کجاست؟ چگونه م

یکی از اساتید دانشگاهم می گفت شما توی دو یا سه سال ابتدای دوره کارشناسی می بایست علاقه خودتون رو پیدا کنید. اون موقع هنوز علاقه خودم رو پیدا نکرده بودم. هنوز هم پیدا نکردم. هر اون کاری که شما وقت انجام دادنش خسته نمی شید، گذر زمان رو حس نمی کنید، از انجام دادنش لذت می برید می تونه علاقه شما باشه. ای

چرا نباید انتقاد پذیر باشیم؟ برای شروع بحث از آیه 32 سوره یوسف کمک می گیریم: أَأَرْبَابٌ مُتَفَرِّقُونَ خَيْرٌ أَمِ اللَّهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ آیا خدایان متفرق بهترند یا خدای یکتای قاهر و غالب؟ اگر از بحث های توحیدی این آیه شریفه بگذریم، این آیه واجد یکی از اصول مهم مدیریتی است که جزء اصول چهاد